เมื่อวันอาทิตย์ที่  10  กุมภาพันธ์  2551  เวลา  19.16  น.

พ่อได้จากเราไปแล้ว

น้องโทรมาบอกว่าตอนนี้พ่ออยู่โรงพยาบาลบ้านโป่ง

พยาบาลถามว่าจะใส่เครื่องช่วยหายใจทางปากจะให้ใส่หรือป่าว

เลยถามกลับไปว่าพ่ออาการหนักมากหรอทำไมต้องใส่ด้วย

น้องบอกว่าตัดสินใจไม่ได้ให้มาที่โรงพยาบาลหน่อย

พอไปถึงโรงพยาบาลน้องบอกว่าพ่ออาการหนักมาก

พยาบาลพูดเหมือนให้ทำใจเลย...พยาบาลบอกว่าพ่อหัวใจวาย

เราก็นั่งรออยู่เกือบชั่วโมงได้

พยาบาลก็เอาพ่ออกมาจากห้องฉุกเฉินเพื่อที่จะขึ้นตึกอายุรกรรมชาย

พ่อขึ้นตึกพยาบาลก็เรียกเราเข้าไปคุย

บอกว่าพ่ออาการไม่ดีนะ......................

ถ้าเค้าจะไปจะปั๊มหัวใจไหม.................เงียบไม่มีคำตอบ....................

ไม่ต้องปั๊มหรอกค่ะพวกหนูทำใจได้แล้วค่ะ....ให้พ่อเค้าได้ไปสบายเสียทีทรมานมามากแล้วล่ะ

พอคุยกับพี่พยาบาลเสร๊จก็เริ่มเห็นถึงอาการที่ไม่ดีเลย

วัดความดันไม่ได้......

เคลื่อนหัวใจอ่อน......

แต่พ่อตัวบวมมากเลยบวมเฉพาะช่วงบน

พี่พยาบาลบอกว่า...พี่โทรตามหมอให้แล้วนะเดี๋ยวหมอมา

สักพ้กหมอก็มา...หมอบอกว่ามาหาหมอช้าไปแล้ว

ทำใจเถอะนะ

มือเท้ามันม่วงไปหมดแล้วเพราะเลือดไปเลี้ยงไม่พอ..ออกซิเจนไม่ไปเลี้ยงส่วนต่าง  ๆ  ของร่างกาย

แล้วหมอก็ไป................................

แล้วพี่พยาบาลก็มาบอกว่าถ้าอยากจะบอกอะไรก็พูดไปนะ

มีอะไรที่ยังไม่ได้บอกก็ให้บอกซะ

แล้วพ่อก็จากเราไป........